Volledig scherm
© Frans Nikkels

Onderdak in Buurse

Wat is er allemaal in Buurse? Best wel veel, eigenlijk. Zo heb je er eetcafé Winkelman, Ter Huurne Hollandmarkt, gemeenschapscen - trum De Trefkoel, Captain Jack en twee kerken. De naamgever van het Pieter Bos Fonds woont er natuurlijk ook, maar dat is al net zo onopgemerkt gebleven als Buurse zelf. Dat het kerkdorp zich inmiddels afficheert als buitenspeelplaats van het naburige Haaksbergen, zegt veel over de eigen ambities.

Wonderlijk hoe het dorp in elkaar steekt. Twee plukjes huizen in het groen, beide met een kerk. In één daarvan, aan de weg naar Duitsland, ligt een huis dat je niet direct op deze plek verwacht.
Te midden van de degelijke architectuur die in het grensgebied overheerst, is het een opvallende onderbreking. Een architectonische adempauze te midden van boerderijen, boerderettes en, aan de overkant, een neo-antiek huis met zowaar enkele klassieke zuilen op het garagepad.

De hoofdvorm van de gevel lijkt rechtstreeks afkomstig uit een wiskundig handboek. Je zou ook kunnen zeggen: zo, als een onregelmatige vijfhoek met de punt uit het lood, zou ook een kind de vorm van een huis kunnen tekenen. Een zware metalen lijst benadrukt het ongewone lijnenspel waarvoor je als voorbijganger eigenlijk onmiddellijk halt houdt, ook al ben je dan in Buurse.

Hoewel het op een te krappe kavel ligt, komt de kracht van dit ontwerp toch wel tot zijn recht. De voorgevel is wit en voor een woonhuis ongewoon gesloten. Op twee smalle glasstroken na, verticaal en horizontaal geplaatst, is de gevel een blinde muur. De inmiddels bijna klassieke principes van de doorzonwoning worden hier nadrukkelijk en opzichtig met voeten getreden.

Wat echter het meest in het oog springt, is het vrijwel volledig ontbreken van muren. De hele geschiedenis van de woningbouw is ervan doortrokken, maar hier in Buurse blijven ze afwezig. Dit huis, gebouwd in de luwte van het platteland, heeft geen zijmuren, maar een dakpartij die aan twee kanten doorloopt tot op de grond.

Ruimte voor ramen is er nauwelijks. De zwarte dakvorm wordt slechts op een paar plaatsen onderbroken door glas. De echte lichtinval vindt plaats aan de achterzijde waar het huis een vrij uitzicht heeft op weilanden en het andere deel van het dorp even verderop.

Eigenlijk is het meer dak dan huis, deze wonderlijke villa aan de grens. Een villa met een uitbouw in dezelfde strakke vormgeving als de hoofdwoning en getooid met dezelfde metalen lijst als aan de voorgevel. Een huis ook waar je lang naar blijft kijken en, vooral, dat aan elke buitenstaander één ding nog eens duidelijk maakt: dat Buurse meer is dan alleen maar voorpost van Haaksbergen.

Herman Haverkate

Tubantia gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement