Nathalie Baartman
Volledig scherm
PREMIUM
Nathalie Baartman © Carlo ter Ellen DTCT

Als je niets hebt, valt er niets te verliezen

ColumnVroeger was ik overtuigd huurder. Ik wilde geen bezit. Bezit is ballast. Als je niets hebt, valt er niets te verliezen. Ik was gelukkig op de vierkante meter. Soms met een krentenbol. Soms op blote voeten. ‘Een eeuwige student’ had je me kunnen noemen. Iemand die voorbij fladdert en een glimlach nalaat.

Ik was de vleesgeworden vrijheid en betaalde nog geen 450 euro huur per maand. In Amsterdam. Een huis met een tuin van de sociale woningbouwvereniging. Dat kon nog. Ik hoefde niet per se in de laagste inkomensklasse te vallen om in aanmerking te komen daarvoor. Huren was een leefstijl en een keus. Een manier om de vaste lasten te beperken.

  1. Borne, voorlopig het rampgebied van Twente
    PREMIUM
    COLUMN

    Borne, voorlopig het rampgebied van Twente

    Toen ik hoorde dat het coronavirus in Borne was gearriveerd, belde ik meteen mijn ouders. Die namen niet op. Dit vond ik vrij beangstigend. Ik vreesde dat mijn vader mijn moeder in quarantaine had gedaan in het kippenhok. Dat ze daar volledig ingesmeerd met desinfecterende handgel onder een dekentje lag. Met een kommetje rijst. Zoiets is in Litouwen ook gebeurd. Daar heeft een man z’n echtgenote opgesloten in de badkamer, omdat ze contact had gehad met iemand die iemand kende, die iemand kende die in het buitenland was geweest. Of zoiets. Waarschijnlijk had ze gezwaaid vanuit de verte. De vrouw bleek niet besmet te zijn.