Nathalie Baartman
Volledig scherm
PREMIUM
Nathalie Baartman © Carlo ter Ellen DTCT

De verzorgingsstaat die een trap na geeft

ColumnMijn zusje heeft hersenletsel. Achterover gevallen. Twee jaar geleden van een kruk tijdens het ophangen van slingers. Het had een feestje moeten worden. Nu draagt ze al twee jaar een zonnebril. De vrouw en moeder die huppelde en danste lijdt een voorzichtig bestaan. Elk stap moet overwogen worden.

  1. Niets maakt mij zo vrolijk als een jongen in een jurk: ‘Kijk, dit is Orbán en die heb soms een rokkie an’
    PREMIUM
    Column

    Niets maakt mij zo vrolijk als een jongen in een jurk: ‘Kijk, dit is Orbán en die heb soms een rokkie an’

    Niets maakt mij zo vrolijk als een jongen in een jurk. Soms zie ik er één huppelen op het schoolplein. Blonde kuif, pretogen, jurk en daaronder een stel gympen. Spelend met de rest. Zo’n jongen die op een dag vroeg: ‘Mama, mag ik een jurk?’ En dat er toen hooguit in stilte gegiecheld werd, omdat het verraste. Maar dat moeder noch vader riep: ‘Een jurk?! Ben je nou helemaal betoeterd?! Je wilt toch niet uitgelachen worden, of wel?! Ga maar voetballen!’
  2. ‘Famke Louise als eendagsvlieg in het hol van de leeuw. Afgeslacht. Kansloos. Boontje en loontje’
    PREMIUM
    COLUMN

    ‘Famke Louise als eendags­vlieg in het hol van de leeuw. Afgeslacht. Kansloos. Boontje en loontje’

    Toen ik één jaar oud was, heb ik mezelf van gezicht tot bips besmeurd met talkpoeder en daarna tentoongesteld aan mijn ouders. Het kwam door mijn zusje. Dat was namelijk geboren. En dat had ze niet moeten doen, want het was de genadeslag voor mijn alleenrecht op de exclusieve aandacht van vader en moeder. De talkpoeder bleek zeer effectief. Alle blikken waren op mij gericht. Er werd gelachen. Het moet dit moment geweest zijn dat er een cabaretzaadje is geplant. Bespottelijk gedrag baart belangstelling.