Nathalie Baartman
Volledig scherm
PREMIUM
Nathalie Baartman © Carlo ter Ellen DTCT

Kan ik mijn man ook gewoon uitlaten?

COLUMNEen complete kleurenfolder van gemeente Borne en Twente Milieu sierde mijn deurmat. Aanpak Eikenprocessierups 2020. Even was ik verheugd. Er is gelukkig meer ellende in de wereld dan alleen maar corona. Maar de vreugde was van korte duur.

  1. De vrouw die Peters hand vasthield
    PREMIUM
    Column

    De vrouw die Peters hand vasthield

    Nederland is een zorgvuldig opgemaakte vrouw met enorme aambeien. Een land dat het aan de oppervlakte aardig doet, maar bij nader onderzoek blijkt er aan de onderkant iets goed mis te gaan. Noem het de georganiseerde misdaad. Het schijnt hardnekkig te zijn. Aangezien ik het leven te leuk vind om deel te nemen aan criminele grimmigheden, snap ik niks van dit schurkencircuit. ‘Jongens, hou op met die duistere zaken en ga gitaar spelen voor je oma!’ Ach ja, mijn verstokte naïviteit is nooit vervangen door fris realisme.
  2. We snakken naar puur
    PREMIUM
    Column

    We snakken naar puur

    Er was eens een dorp. Het heette Kurk. Middenin dat dorp stond een theater; een hoog gebouw met klokkentorentje. Elke avond om kwart voor acht uur luidden de klokken. Dan zetten de mensen een hoedje op, schoven een tasje onder hun arm en renden naar buiten om even later neer te dalen op zachte stoelen. Geen harde houten banken. ‘Het leven zelf biedt al leed genoeg’, had J. Hartvrouw, opperhoofd van het theater, ooit gezegd. Vanaf het altaar. Al sprak hij liever over podium.