Nathalie Baartman.
Volledig scherm
PREMIUM
Nathalie Baartman. © Carlo ter Ellen

Mijn dochter noemt mij mama. En soms geloof ik het niet.

Soms als mijn dochter ‘mama’ roept, kijk ik achterom. Daar blijkt dan niemand te staan. Daarna volgt het nederige besef dat ze mij roept. Ik ben het heus. Het is gebeurd. Ik ben haar moeder. Een eretitel die ik mezelf van oudsher niet toebedeeld had.

  1. De aarde roept: mensheid mijn koek is op
    PREMIUM
    column

    De aarde roept: mensheid mijn koek is op

    Iemand moet het ons vertellen. Iemand. Dat we leven in de laatste naweeën van oneindige welvaart. Dat ons paradijs van materiële overvloed binnenkort z’n deuren zal moeten dichten. Wegens omstandigheden gesloten. Natuurlijk zal er gesputterd worden. Je raakt gewend aan elke winter een kast vol nieuwe kleding made in Bangladesh. Aan een huis dat tot de nok toe verwarmd is door de thermostaat voltijds op 20 graden. Aan Spaanse aardbeien eten in de winter. Aan goedkope turnpakjes bestellen uit China met slechts één druk op de knop.