Nathalie Baartman
Volledig scherm
PREMIUM
Nathalie Baartman © Carlo ter Ellen DTCT

Soms lijkt alles waar en soms helemaal niets

ColumnVandaag was ik mijn waarheid kwijt. Ik had ’m voor het slapengaan nog op ’t nachtkastje gelegd. ‘Welterusten, ouwe.’ Maar de volgende morgen lag ie er niet meer. Ik verdenk mijn telefoon ervan dat ie de waarheid opgegeten heeft. Mijn telefoon eet namelijk alles op. Mijn aandacht, mijn tijd en mijn focus. Zonder waarheid geen heldere weg. Zoiets zei de man, ooit liggend in een kribbe, ook al.

‘Hoe ziet ie eruit?’ vroeg een vriendin aan de lijn. ‘Hij heeft een rood mutsje op’, zei ik, terwijl ik onder het bed keek. Maar verder weet ik het niet meer. Gisteren stond mijn waarheid nog rechtop in mijn hoofd. Met gebalde vuist. Zij vond het belachelijk dat boeren ongestraft hamburgers mogen bakken op de A1. Terwijl een klimaatvriend zes uur in de cel gezeten heeft omdat ie op Schiphol z’n stem liet horen. Een noodkreet op een spandoek liet klinken voor een aarde die niet uitgedroogd, vol plastic en vergiftigd is.

  1. Borne, voorlopig het rampgebied van Twente
    PREMIUM
    COLUMN

    Borne, voorlopig het rampgebied van Twente

    Toen ik hoorde dat het coronavirus in Borne was gearriveerd, belde ik meteen mijn ouders. Die namen niet op. Dit vond ik vrij beangstigend. Ik vreesde dat mijn vader mijn moeder in quarantaine had gedaan in het kippenhok. Dat ze daar volledig ingesmeerd met desinfecterende handgel onder een dekentje lag. Met een kommetje rijst. Zoiets is in Litouwen ook gebeurd. Daar heeft een man z’n echtgenote opgesloten in de badkamer, omdat ze contact had gehad met iemand die iemand kende, die iemand kende die in het buitenland was geweest. Of zoiets. Waarschijnlijk had ze gezwaaid vanuit de verte. De vrouw bleek niet besmet te zijn.