Nathalie Baartman
Volledig scherm
PREMIUM
Nathalie Baartman © Carlo ter Ellen DTCT

Twee fietsjes voor vluchtelingengezin in het azc Azelo

ColumnBORNE - Het was misschien de meest bijzondere ontmoeting van dit jaar. Het begon bij m’n vader. Hij had een fietsje in de schuur staan. Een klein rood fietsje. „Ik zoek een jong vluchtelingengezin aan wie ik het kan geven,” zei hij. Dat vond ik uiterst nobel van mijn vader. Zelf had ik ook een fietsje in de schuur staan, maar dat had ik op Marktplaats gezet. Zonder succes overigens. In mij schuilt een matige handelaar.

Ik hoopte dat mijn vader niet te opzichtig op zoek was naar een vluchtelingengezin. ‘Goedemiddag, bent u misschien gevlucht?’ ‘Nee, wij wonen al jaren aan de Piet Heinstraat.’ De dag brak aan dat hij ze trof. In het centrum van Borne: een man, een vrouw en twee kinderen. „Vanavond om half acht bij het azc in Azelo heb ik met de vrouw afgesproken,” zei hij. Graag had ik bij de totstandkoming van deze afspraak willen zijn. Aangezien mijn vader beter Twents dan Engels spreekt. „Ik ga mee”, zei ik, „dan laden we mijn fietsje ook in.”

  1. Borne, voorlopig het rampgebied van Twente
    PREMIUM
    COLUMN

    Borne, voorlopig het rampgebied van Twente

    Toen ik hoorde dat het coronavirus in Borne was gearriveerd, belde ik meteen mijn ouders. Die namen niet op. Dit vond ik vrij beangstigend. Ik vreesde dat mijn vader mijn moeder in quarantaine had gedaan in het kippenhok. Dat ze daar volledig ingesmeerd met desinfecterende handgel onder een dekentje lag. Met een kommetje rijst. Zoiets is in Litouwen ook gebeurd. Daar heeft een man z’n echtgenote opgesloten in de badkamer, omdat ze contact had gehad met iemand die iemand kende, die iemand kende die in het buitenland was geweest. Of zoiets. Waarschijnlijk had ze gezwaaid vanuit de verte. De vrouw bleek niet besmet te zijn.