Nathalie Baartman


editie bijlage          Foto Carlo ter Ellen DTCT CTE20181003
Volledig scherm
PREMIUM
Nathalie Baartman editie bijlage Foto Carlo ter Ellen DTCT CTE20181003 © Carlo ter Ellen DTCT

Winkeliers die je groeten, aankijken, weten hoe je heet

ColumnNatuurlijk had ik het poeziëalbum voor mijn dochters verjaardag aan kunnen schaffen bij die ene website waar je alles kan schaffen. Bij die schatrijke website die met z’n advertenties elke menselijke oproep tot ‘Koop lokaal’ overschreeuwt. Maar ik vertikte het. Ik verdomde het.

  1. Die heb je, mensen zonder mondkapje
    PREMIUM
    COLUMN

    Die heb je, mensen zonder mondkapje

    Die mensen heb je nu. Die mensen zonder mondkapje. Die mensen had je al. Maar die mensen heb je sinds deze week nog sterker. Dat je in de kassarij denkt: Goh, die vrouw draagt geen mondkapje. Zou ’t er eentje zijn? Zo’n principiële? Zo’n weigeraar? Of heeft ze een aandoening? Ja, zoiets denk ik dan. Zonder dat ik dat wil denken. Wat gaat mij immers de mondkaploosheid van de ander aan? Bemoei je je met je eigen gezichtsbeharing, Baartman.
  2. We snakken naar puur
    PREMIUM
    Column

    We snakken naar puur

    Er was eens een dorp. Het heette Kurk. Middenin dat dorp stond een theater; een hoog gebouw met klokkentorentje. Elke avond om kwart voor acht uur luidden de klokken. Dan zetten de mensen een hoedje op, schoven een tasje onder hun arm en renden naar buiten om even later neer te dalen op zachte stoelen. Geen harde houten banken. ‘Het leven zelf biedt al leed genoeg’, had J. Hartvrouw, opperhoofd van het theater, ooit gezegd. Vanaf het altaar. Al sprak hij liever over podium.