Volledig scherm
PREMIUM
Nathalie Baartman © Marco de Zwart

De mens lijdt het meest aan de puinhoop die hij vreest

Column‘Nee!’ Is geen Twents woord. Ik maak er dankbaar gebruik van. ‘Pa, zou je de konijnen willen doen morgen? Ik ben op Texel.’ En daar gaat pa, op z’n fiets met een wortel in z’n broekzak. Die heeft ma hem meegegeven. Meestal pakt ie nog de grasmaaier, bindt een omgevallen zonnebloem op, veegt de zandbak aan. Ik heb een keurig tuintje, met dank aan de konijnen.

Ik ben soms als pa. Ik zeg geen ‘nee’ als ze vragen of ik wil spelen in een theaterrestaurant op Texel. Texel is zee, Jutters drinken, het grote weerzien met collega’s. De praktische gevolgen overzie ik niet. De vroege heenreis Borne-Den Helder, inclusief treinvertraging, de boot missen, de vouwfietstocht met accordeon, microfoon en laptop hangend op mijn rug. De dag erna de hele route in omgekeerde volgorde.

  1. ‘Hoofd organisatie’ ligt me niet lekker
    PREMIUM
    COLUMN

    ‘Hoofd organisa­tie’ ligt me niet lekker

    Toen ik 19 was en woonachtig te Nijmegen, gaf ik een feest in het studentenhuis van een ander. Op zich is dat niet vreemd. Als je eigen huis, wegens ruimtegebrek, niet feestbestendig is, kan je beter elders de slingers ophangen. Alleen had ik het niet aangekondigd. Ik wist niet dat dat moest. Ik was een oonzeldöpke. Ik wist niet dat je moest zeggen: ‘Trouwens, ik heb vanavond vijftien mensen uitgenodigd in jouw huis.’ Laat staan dat ik moest vragen: ‘Mag ik een feestje geven bij jou?’ Ik was van de extreem-socialistische stempel: jouw huis is mijn huis, mijn feest is jouw feest.