Volledig scherm
PREMIUM
Nathalie Baartman © Carlo ter Ellen DTCT

Een sprookje in de AH te Borne

‘Kwetsbaarheden en verdriet en lastigheden met elkaar durven delen nodigt uit tot vriendschap en de liefde. We zijn ‘tekortige’ wezens. Als we te veel inzetten op de illusie van ‘de ikkigheid’ verliezen we de verbinding. 

Dan dreigt het samenleven te verkruimelen.’ Het waren de warmhartige woorden van de Vlaamse psychiater Dirk de Wachter. Ik was net een muurtje aan het sausen toen zijn stem via het programma Buitenhof tot mij kwam. Als een donderslag der waarheid denderden de laatste zinnen door. ‘Als we te veel inzetten op de illusie van ‘het ik’ verliezen we de verbinding. Dan dreigt het samenleven te verkruimelen.’

  1. ‘Hoofd organisatie’ ligt me niet lekker
    PREMIUM
    COLUMN

    ‘Hoofd organisa­tie’ ligt me niet lekker

    Toen ik 19 was en woonachtig te Nijmegen, gaf ik een feest in het studentenhuis van een ander. Op zich is dat niet vreemd. Als je eigen huis, wegens ruimtegebrek, niet feestbestendig is, kan je beter elders de slingers ophangen. Alleen had ik het niet aangekondigd. Ik wist niet dat dat moest. Ik was een oonzeldöpke. Ik wist niet dat je moest zeggen: ‘Trouwens, ik heb vanavond vijftien mensen uitgenodigd in jouw huis.’ Laat staan dat ik moest vragen: ‘Mag ik een feestje geven bij jou?’ Ik was van de extreem-socialistische stempel: jouw huis is mijn huis, mijn feest is jouw feest.