Volledig scherm
PREMIUM
Nathalie Baartman © Carlo ter Ellen DTCT

Er komt een dag dat alles vanzelf gaat

COLUMNGod zegene de greep, dacht ik toen ik de volgeladen auto dichtgooide. Het lukt me heus om die dertig jaar oude vierpersoons katoenen tent van Marktplaats in m’n eentje op te zetten. Er zit immers een Duitse handleiding bij. Twee uur later lag ik bedolven onder een zwaar tentzeil, terwijl mijn dochter huilde: ‘Mama, we zouden toch gaan zwemmen’. Vorig zomer kreeg ik tenminste nog ondersteuning van het gepensioneerde duo Henk en Hans, twee heren die hun riante ligstoelpositie in de zon onmiddellijk verlieten toen ze mijn intense reddeloosheid in het vizier kregen. Vandaag was de mensheid beduidend zelfzuchtiger en niet onder de indruk van een hopeloze vrouw zonder enig praktisch inzicht - ‘Red oe d’r met!’

Aan mijn dochter van 1.20 meter had ik ook niks. Die zag in elk insect een eikenprocessierups en zei dan alle verantwoordelijkheden ter plekke vaarwel. Toen ik haar ten einde raad een scheldwoord toewierp waar een vrouwelijk geslachtsdeel van drie letters in voorkomt, begreep ik dat ik gefrustreerd was. ‘Waarom namen mijn ouders mij vroeger in godsnaam altijd mee naar het pension van mevrouw Rosenthal in het Sauerland en ontbeer ik daardoor elke basiskennis op het gebied van grondzeil?’ ‘En waarom ben ik niet net als iedereen een normaal gezin met een mannetje erin?’

Opinie