Volledig scherm
PREMIUM
René Banierink en Michel Hasselerharm. © Carlo ter Ellen en Annina Romita

Kappen met kappen, of toch niet?

Het debatHet kan geen wandelliefhebber ontgaan, er worden massaal bomen gekapt in natuurgebieden. De kritiek daarop zwelt aan. Terecht, vindt René Banierink. Laat die bomenkappers eerst eens uitleggen waarvoor die kaalslag nodig is. Michel Hasselerharm ziet dat anders. Kappen is best als daar een goede reden voor is.

René Banierink: Gebrek aan uitleg over hoe en waarom van bomenkap

Volledig scherm
Enschede - Portret René Banierink voor serie Het DebatEditie: ENfoto Annina RomitaAR20180725 © Annina Romita

Het stond afgelopen zaterdag op de voorpagina van deze krant: ‘Steeds meer kritiek op massale bomenkap’. In het artikel werd gemeld dat Natuurmonumenten afziet van het rooien van 30 hectare bos op de Sallandse Heuvelrug. De reden: (nota bene) de eigen leden vinden dat er wat al te massaal de bijl wordt gezet aan de wortel van de Nederlandse boom.

Het is een trend die al eerder is ingezet door burgers die geen lid zijn van een natuurorganisatie. Wandelaars in Het Springendal sprongen de tranen onlangs in de ogen toen ze de gigantische kaalslag in het natuurgebied zagen. Iets verderop in natuurgebied Ottershagen: idem dito. En tussen Ruurlo en Groenlo kwamen felle reacties op het vellen van 334 oude eiken.

Het zijn maar een paar voorbeelden van steeds luider wordende protesten over massale kap van en in bossen. Ze komen voort uit onbegrip en ja, ook onwetendheid. Dat laatste is vaak het verweer van uitvoerende organisaties. Zoals Natuurmonumenten, maar vooral van Staatsbosbeheer. Die laatste organisatie kondigde in hetzelfde verhaal van zaterdag doodleuk aan, na eerder al 80 hectare bomen te hebben omgezaagd op de Sallandse Heuvelrug, vast te houden aan het kappen van nog eens 70 hectare.

  1. Verlangen is vluchten uit het hier en nu
    PREMIUM
    Column

    Verlangen is vluchten uit het hier en nu

    Als er een overkomst is tussen Baudet en mij, is het het folkloristische verlangen naar een wereld die er niet is. Bij mij vertaalt zich dat naar een Twitterloos land waar mensen ’s avonds met trommel en gitaar Afrikaanse liederen zingen bij een vegetarisch kampvuur. Bij Baudet vertaalt zich dat naar een land met louter blanke werkende mannen en blanke, barende huisvrouwen zonder gekkigheid, doorgeslagen individualisme en abortus. Tja.

Opinie