Volledig scherm
PREMIUM
René Banierink en Lilian ten Donkelaar © Annina Romita

Maken we met z'n allen een potje van duurzaamheid?

We hebben de mond vol van duurzaamheid, maar wat doen we met z’n allen nu echt om uitbuiting van Moeder Aarde te voorkomen? Lilian ten Donkelaar vreest dat ons tijdperk in de historie er een wordt van schande. Ook René Banierink is niet gerust op een goede afloop, maar hij ziet ook mensen van goede wil.

LILIAN TEN DONKELAAR: SCHANDE

Volledig scherm
Lilian ten Donkelaar © Annina Romita

Dit tijdperk gaat de geschiedenis in als de Plastic Eeuw, zei mijn vader. De context van het gesprek ben ik vergeten - hij wordt wat doof dus misschien hadden we het over aardappels, zwemles of het been van tante Annie - maar het zijn wijze woorden. Hij heeft ook recht van spreken, want met zijn bijna 80 jaar herinnert mijn vader zich nog de preplastictijd. Ik zou liever zijn opgegroeid in de Eeuw van de Fabelachtige Inzichten, of de Eeuw van Blijvende Vrede, maar ik ben bang dat dat plastic blijft plakken.

Het is onze eigen schuld ook. In de jaren 50 omarmden we massaal het wondermateriaal, in de jaren erna werd het geperfectioneerd tot een onverwoestbaar product en nu weten we niet meer hoe we ervan af komen. Het is overal. In de magen van vissen, om de nek van zwanen, in een ring om de aarde en als microdeeltjes in onze cellen. Het is vast ook in onze hersenen blijven steken.