Volledig scherm
PREMIUM
Martha Riemsma, hoofdredacteur Twentsche Courant Tubantia © Carlo ter Ellen

Opgeslokt door het ritme van alledag

Column„Mama, je vergeet echt álles!” Mijn oudste zoon zucht diep en kijkt me aan met een blik vol ergernis. Iets dat hem steeds beter afgaat sinds hij als puber door het leven gaat.

Nadat ik deze week al een bankpas kwijtraakte (gebeurt me nooit!), het gas in ons tenthuisje na het koken liet branden (was ik dat?) en zonder de zeer gewenste drinkyoghurt, koekjes, chips en andere essentiële boodschappen terugkwam van de campingwinkel (stom, niet aan gedacht), ben ik nu glad vergeten waar ik mijn fietssleutel gelaten heb. We zijn al aan de late kant voor het strandkamp, waar de jongens om tien uur verwacht worden.

  1. Bewegen te bewegen, dat is (nog niet) simpel
    PREMIUM
    HET DEBAT

    Bewegen te bewegen, dat is (nog niet) simpel

    Nooit in de geschiedenis van ooit heeft een kind een commando nodig gehad om te bewegen. Kinderen kunnen dat helemaal vanzelf. Al voor ze geboren zijn, schoppen ze. Houd een baby vlak boven de grond en hij maait zijn beentjes rond in de lucht, klaar om weg te rennen. Ze laten stoppen met bewegen, dat is de kunst. Niet op tafel klimmen, niet rennen over de bank, niet springen op je bed. Kinderen laten stilzitten is bijna onmogelijk, maar we hebben de code gekraakt. De commando’s ‘zit stil’, ‘hou je mond’ en ‘stop met wiebelen’ houden we als basis. We combineren dat met het wegbezuinigen van gymleerkacht en schoolzwemmen, in ruil daarvoor bieden we prijzige zwemlessen en sportverenigingen waar veel gezinnen geen geld voor hebben. En daar gooien we bij: beeldschermen. Kijk, als je hiernaartoe swipet, zie je domme spelletjes, en de andere kant op zie je een filmpje van opa die zijn kunstgebit eruit haalt. Ze snappen het zo. Kijk mam, ik heb YouTube gevonden! En Netflix! Goed zo, kind. En weg zijn ze, om nooit meer terug te komen zolang de oplader het doet.

Opinie