Volledig scherm
PREMIUM
Nathalie Baartman © Marco de Zwart

Reikt de sympathie van de burger voor de boer tot in de portemonnee?

COLUMNToen ik heertje Baudet de boeren zag toespreken, kreeg ik een enorme behoefte aan een Oostenrijkse Bett und Frühstuck in Ruinerwold. Drie meter onder de grond met een kist vol Kaiserbrötchen en een koekoeksklok. Wachten op het Einde der Tijden hoeft niet. Het einde is allang begonnen. Dat voel ik zonder klompen zelfs op blote voeten aan.

Maar op blote voetjes met lieflijke liedjes voor een beter klimaat red je het tegenwoordig niet. Tractorbanden heb je nodig. Groot en onverbiddelijk. Met tractorbanden kan je dwars door de waarheid beuken en roepen dat het RIVM onjuistheden verspreidt. Al begrijp ik de donderwolk. Het decennialange zwijgen is de boer fataal geworden. Zo opgekropt als sla reikt zijn woede nu verder dan stikstof ooit kan uitstoten. 

  1. ‘Hoofd organisatie’ ligt me niet lekker
    PREMIUM
    COLUMN

    ‘Hoofd organisa­tie’ ligt me niet lekker

    Toen ik 19 was en woonachtig te Nijmegen, gaf ik een feest in het studentenhuis van een ander. Op zich is dat niet vreemd. Als je eigen huis, wegens ruimtegebrek, niet feestbestendig is, kan je beter elders de slingers ophangen. Alleen had ik het niet aangekondigd. Ik wist niet dat dat moest. Ik was een oonzeldöpke. Ik wist niet dat je moest zeggen: ‘Trouwens, ik heb vanavond vijftien mensen uitgenodigd in jouw huis.’ Laat staan dat ik moest vragen: ‘Mag ik een feestje geven bij jou?’ Ik was van de extreem-socialistische stempel: jouw huis is mijn huis, mijn feest is jouw feest.