Aan de Bovenlandweg in Vriezenveen is woensdagochtend om 8.15 uur het levenloze lichaam aangetroffen van de 14-jarige jongen, die een dag eerder als vermist is opgegeven.
Volledig scherm
Aan de Bovenlandweg in Vriezenveen is woensdagochtend om 8.15 uur het levenloze lichaam aangetroffen van de 14-jarige jongen, die een dag eerder als vermist is opgegeven. © Ferry de Goeijen

Soms moeten we inzicht geven, hoe pijnlijk het ook is

Geachte LezerOngelukken met dodelijke afloop; het zijn de meest verdrietige verhalen in de krant en misschien ook wel de meest moeilijke verhalen om te maken. Helemaal als het slachtoffer jong is, dan is het leed voor de familie niet te overzien en met geen pen te beschrijven. 

Vaak heeft zo’n trieste gebeurtenis ook veel impact in de plaats waar het slachtoffer vandaan komt; op school, in het dorp, iedereen praat erover, iedereen leeft en rouwt mee. 

Als regionale krant schrijven we regelmatig over noodlottige ongelukken in deze regio. Vaak houden we het beperkt tot een kort bericht en blijft het slachtoffer buiten beeld. Dat is bijvoorbeeld zo als er geen opmerkelijke aanleiding is voor het ongeluk of het slachtoffer bijvoorbeeld niet hier vandaan komt. Het is net zo verdrietig voor de nabestaanden, maar er is dan geen valide reden om er een groter verhaal van te maken voor de krant.  

Duiding geven

Maar als er een kind om het leven komt bij een ongeluk, dan maakt dat zoveel indruk in de gemeenschap en leven er vaak zoveel vragen over wat er gebeurd is en waarom, dat we als krant een rol hebben om daar duiding aan te geven. 

Dat gebeurde de afgelopen vier weken twee keer. De 17-jarige Bart uit Harbrinkhoek verloor het leven bij een ongeluk met een trekker. En deze week verongelukte de 14-jarige Jarmen uit Vriezenveen bij een ongeluk met een pitbike, een kleine crossmotor. Een nachtmerrie voor de ouders en voor iedereen in de nabijheid van de familie. 

We proberen dan zo zorgvuldig mogelijk te werk te gaan. We gaan naar de plek toe waar het ongeluk gebeurd is om te kijken of er bijvoorbeeld sprake is van een gevaarlijke situatie, soms spreken we de familie als ze willen reageren op de gebeurtenissen en we spreken altijd met de politie om te kunnen bepalen onder wat voor omstandigheden het ongeluk gebeurd is. Zo proberen we antwoorden te geven op vragen die er leven onder onze lezers. 

Hoofdredacteur Martha Riemsma.
Volledig scherm
Hoofdredacteur Martha Riemsma. © Carlo ter Ellen DTCT

Ongelukkig

Zo probeerden we ook antwoord te geven op de vraag wat een pitbike eigenlijk precies is en of je daar bijvoorbeeld een rijbewijs voor nodig hebt. Het belandde met een ongelukkige kop in de krant en op Facebook: ‘14-jarige mag niet met pitbike de weg op’. Feitelijk klopt dat wel, maar het leidde begrijpelijkerwijs tot veel verontwaardigde reacties op het bericht. 

Het leek alsof we op zoek waren naar de schuldvraag, zo snel na het noodlottige ongeval in Vriezenveen. Dat was niet de intentie. We wilden antwoord geven op een vraag die leefde: wat is een pitbike eigenlijk en hoe gevaarlijk zijn ze? Een feitelijke uitleg, dat was de bedoeling. En is het misschien wrang, maar het heeft ook een waarschuwende werking voor andere ouders. Want we voelen misschien wel dat onze kinderen soms gevaarlijke dingen doen, maar weten we ook echt hoe gevaarlijk zo’n crossmotor kan zijn?

Toch leert het ons opnieuw dat bij dit soort pijnlijke gebeurtenissen elk woord gevoelig ligt. En dat we altijd rekening moeten houden met de timing van een verhaal, ook al is de intentie goed. En soms kunnen we, hoe pijnlijk ook, niet om de feiten heen en heeft de krant de taak om daar inzicht in te geven. Het blijft lastig balanceren. Zeker omdat ten opzichte van deze families in rouw alleen maar respect en mededogen past.