Volledig scherm
PREMIUM
Anne Loohuis. © Lars Smook

Spoedpost

Eén keer heb ik zelf een bezoek moeten brengen aan de huisartsenspoedpost. Toen ik probeerde met een mes dat irritante rode plakbandje van de broodzak te doorboren. Dat haastige spoed zelden goed is, daar werd ik mij pijnlijk van bewust toen mijn vinger het moesten ontgelden. De details zal ik u besparen, maar ik kon het niet afdoen met een pleister. 

Een vriendin was zo lief mij binnen vijf minuten naar de spoedpost te rijden. Hechtingen er in, verband erom en weer terug naar huis. Als de spoedpost in Oldenzaal er straks niet meer is, moeten inwoners van Noordoost-Twente voor dit soort ingrepen naar Hengelo of Enschede. Voor de meeste mensen niet een heel groot probleem, maar ideaal is anders. Voor (niet-spoedeisende) zorg moet je dan verder rijden en dat zijn we niet gewend. Lastig uit te leggen aan de inwoners, zeker met het oog op de ingrijpende miljoenverbouwing van de Oldenzaalse locatie van het MST waarin de spoedpost is gevestigd.

  1. Soms ben ik niet zo trots op de Boeskoolstad
    PREMIUM
    COLUMN

    Soms ben ik niet zo trots op de Boeskool­stad

    Mijn dochter is niet snel onder de indruk van iets wat in de krant staat. Ze is 15 jaar en dus liggen haar interesses elders. Bij haar iPhone bijvoorbeeld. Maar afgelopen week had ik Yfke’s aandacht ineens volledig te pakken. Sterker: haar stemming veranderde met 180 graden, van het ene op het andere moment. Ik las haar voor dat de Boeskoolstad met carnaval niet op haar en haar leeftijdsgenoten zit te wachten. En dat dat niet alleen nu het geval is, maar ook de komende jaren.