Volledig scherm
PREMIUM
Nathalie Baartman column © Marco de Zwart

Voor behoud van de lieve vrede kozen we voor onderbroeken

COLUMNDe camping leek even op het harmonierijke paradijs waar in het eerste deel van de bijbel over gesproken wordt. De eigenaren bleven groots glimlachen, ook als je voor de derde keer op een dag verse koelelementen kwam halen. Ik was samen met een veganistische vriendin die met liefde Japanse sushi bereidde in de hitte. ‘Doe gewoon soep en broodjes met pindakaas, joh’, zei ik. Gemakzucht is mij niet vreemd. Maar zij draaide rijst, komkommer en gerookte tofu in geweekte bladeren van zeewier. Zoiets maak ik thuis nog niet eens. Mijn dochter (5) en haar zoon (4) speelden onophoudelijk verstoppertje op het veld. Tussendoor zongen we tweestemmige liederen en spraken we over voedselbossen. Hallelujah!

Totdat de overbuurman kwam. Een forse man, met norse trekken. Hij stond er ineens, bij ons tafeltje, terwijl we groenten sneden. ‘Kunnen jullie jullie kinderen gewoon een onderbroek aantrekken?! Het is hier geen nudistencamping! Waar moet het heen met deze wereld als dat allemaal kan?’

  1. Bewegen te bewegen, dat is (nog niet) simpel
    PREMIUM
    HET DEBAT

    Bewegen te bewegen, dat is (nog niet) simpel

    Nooit in de geschiedenis van ooit heeft een kind een commando nodig gehad om te bewegen. Kinderen kunnen dat helemaal vanzelf. Al voor ze geboren zijn, schoppen ze. Houd een baby vlak boven de grond en hij maait zijn beentjes rond in de lucht, klaar om weg te rennen. Ze laten stoppen met bewegen, dat is de kunst. Niet op tafel klimmen, niet rennen over de bank, niet springen op je bed. Kinderen laten stilzitten is bijna onmogelijk, maar we hebben de code gekraakt. De commando’s ‘zit stil’, ‘hou je mond’ en ‘stop met wiebelen’ houden we als basis. We combineren dat met het wegbezuinigen van gymleerkacht en schoolzwemmen, in ruil daarvoor bieden we prijzige zwemlessen en sportverenigingen waar veel gezinnen geen geld voor hebben. En daar gooien we bij: beeldschermen. Kijk, als je hiernaartoe swipet, zie je domme spelletjes, en de andere kant op zie je een filmpje van opa die zijn kunstgebit eruit haalt. Ze snappen het zo. Kijk mam, ik heb YouTube gevonden! En Netflix! Goed zo, kind. En weg zijn ze, om nooit meer terug te komen zolang de oplader het doet.

Opinie