Volledig scherm

Eeuwige glimlach en een groot hart

Chun Wei Cheung gaat nooit meer uit zijn gedachten. Maico Vollenbrock was in zijn vroege jeugd bevriend met hem en dat betekende elke dag spelen en lachen met elkaar. ‘Chun was van 15 april 1972.’ Vollenbrock, dansleraar te Goor, hoeft geen seconde na te denken. De verjaardag van je beste vrienden weet je uit je hoofd. ‘Chun is geboren in Amsterdam, maar kwam als jong kind naar Goor, waar zijn ouders op het Julianaplein een restaurant openden. We woonden vlak bij elkaar. Tussen ons vierde en zestiende jaar zagen we elkaar elke dag.’

Vollenbrock en Cheung vormden de helft van een hecht viertal. Gerhard ten Berge en Michel Vehof waren de andere twee vrienden. ‘Chun was een fijne vent. Hij maakte zich nergens druk om’, zegt Vollenbrock. Anekdotes met Chun in de hoofdrol? Hij schudt ze glimlachend uit zijn mouw. ‘We zaten op de katholieke school. Vrijdags was er altijd een Eucharistieviering in de school. Wij lustten de hosties niet, Chun vond ze juist lekker. Maar hij kreeg er geen, omdat hij niet katholiek was. Dan deden wij bij het ophalen van de communie net of we die hostie in onze mond deden, maar bewaarden hem voor Chun.’

Nog een verhaal. ‘We waren een jaar of zeven. Ook toen was Chun heel klein voor zijn leeftijd. Iemand had hem wijs gemaakt dat je van koeien- en paardenmest heel hard groeide. Chun geloofde het en heeft een hele middag in een weiland gestaan om de geur van koeienmest op te snuiven, die die morgen door de boer was uitgestrooid.’

José Kok uit Enter was destijds de juffrouw van de zesde klas van de Heeckerenschool. Ze zette Cheung na enkele weken in de voorste bank. ‘Dan had ik goed zicht op hem. Hij was klein, maar ook een deugniet. Hij kon goed leren, het was een slim jongetje. Ik vond het een ontzettend aardig kereltje.’

Fedor de Lange, oud-Gorenaar en klasgenoot van Cheung, is ook lovend over zijn overleden vriend van vroeger. ‘Als ik aan Chun terugdenk, zie ik een aardige goedlachse jongen die altijd rekening hield met iedereen. Die eeuwige glimlach had hij van zijn vader. Hij had een groot hart, had het vermogen zich in allerlei omstandigheden gemakkelijk te kunnen aanpassen en was altijd oprecht in mensen geïnteresseerd.’

De schooljongens Cheung en De Lange bouwden samen hutten en jatten in de herfst bij de boeren maïskolven van het land om popcorn van te maken. Samen met nog een aantal Goorse jongens fietsten ze na de lagere school naar het Twickel College in Hengelo. ‘Als het vroor, deed hij altijd zijn pyjama onder de kleren. We hebben ook samen op gitaarles gezeten. Chun was gek van rockmuziek. Hij imiteerde Jimi Hendrix graag. Hij heeft zelfs zijn eigen nieuwe gitaar een keer in brand gestoken, net als Hendrix gedaan heeft. De gitaar zag er niet meer uit.’

Ook zaten beide jongens samen op dansles. ‘Hij was relatief klein, maar was populair bij de meiden. Stond ik daar nog verlegen te bekijken wie ik eens ten dans zou vragen, dan had Chun al een hele groep meiden om zich heen.’ De Lange ziet hen samen nog staan in de tent van het jaarlijkse plaatselijke Schoolfeest en herinnert zich ook nog hun bezoek aan popconcerten in het westen des lands. ‘Dan gingen we met de laatste trein van Ahoy naar Schiphol en wachtten daar op de eerste trein naar Goor.’

Na de middelbare school vertrokken beiden naar Amsterdam. Cheung studeerde op de UvA economie. Door wederzijdse beslommeringen zagen ze elkaar steeds minder. ‘Dat gaat dan zo. Hij was ook vaak op pad met de roeiploeg.’ De Lange zag Cheung voor het laatst in een kroeg in Amsterdam waar beiden na hun vervolgstudie bleven wonen. ‘Na een paar biertjes haalde hij trots zijn zilveren medaille van de Olympische Spelen uit de binnenzak. Dat was een mooi moment.’

Een paar maanden later klikte De Lange gewoontegetrouw op teletekst en las op de sportpagina het tragische nieuws van Cheungs overlijden. ‘Dat was een shock. Ik wist niet dat hij ziek was. Ik ben meteen gaan bellen en mailen met vrienden en met mijn ouders in Goor. Ik kon het niet geloven, was er helemaal kapot van. Uiteraard ben ik naar de begrafenis geweest. Het was een imponerend afscheid.’

Maico Vollenbrock las het nieuws over Cheungs overlijden ook op teletekst. Hij belde de twee vrienden van weleer meteen op. ‘We hebben elkaar opgezocht en hebben herinneringen opgehaald aan Chun. Daarna hebben we een bloemstuk gehaald en zijn naar zijn indrukwekkende begrafenis gegaan in Amsterdam. Daar merkten we ook weer hoe populair en geliefd Chun was.’

Tubantia gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement