Volledig scherm
Ralph Blijlevens © Carlo ter Ellen

Blog | Elma de Vries en de puurheid van topsport

De afgelopen week zat ik in een bubbel. De marathonschaatsenbubbel. Daar draaide het allemaal om. Niet gek ook als je op de Weissensee verblijft, het Walhalla van het schaatsen op het echte natuurijs. Zie dan maar eens een balletje op te gooien over het knotje van een verdediger van FC Twente, de Giro-aspiraties van Steven Kruijswijk of het stoeltje van Max.

Techendorf is een klein Oostenrijks dorpje, waar 787 mensen in alle rust aan de randen van de Weissensee wonen. Twee weken in het jaar verandert het echter in een Hollandse enclave. Ieder hotel, gastenverblijf of vakantiehuisje is dan volgeboekt. Alle auto’s hebben gele kentekenplaten, balkons zijn gedrapeerd met de nationale driekleur of een vlag van een schildersbedrijf met opschrift: Kwast & zoon steunen de Helden van de Weissensee. Waar je ook kijkt, overal zie je Nederlanders. Wat je ook hoort, het gaat over schaatsen. ‘Hoe is het ijs?, ‘wat was je tijd?’; de oogkleppen zijn stevig vastgeschroefd. Nou, de dame blanche was heerlijk en ik heb d’r iets langer dan normaal over gedaan…

Drama
Het hoogtepunt van het Hollandse schaatsfeest, de Alternatieve Elfstedentocht voor wedstrijdrijders, eindigde in een drama. Van de bovenste plank. Het afsluitende hoofdstuk van dit epos is bekend en ging de hele wereld over, maar ik vat het toch nog maar even kort samen. Het ijs is die dag zo slecht, dat de vrouwen ’s middags bij bosjes onderuit gaat. Door de zon is de bovenste toplaag van de ijsvloer veranderd in slush-puppy-ijs, de laatste ronde van de 200 kilometer voor de vrouwen is een oneindig lange kwelling.

Een schaatsster weet de meeste ijsscheuren te overleven en heeft de eindzege voor het grijpen. Maar juist dan, met de boog in het zicht, gaat Elma de Vries onderuit. De Friezin glijdt nog wel door naar de streep, maar verliest steeds meer vaart. Juist op dat moment flitsen de drie achtervolgers haar voorbij. Weg zege, weg glorie. Van heldin naar schlemiel in een paar tellen.

Huilen
Zelden heb ik die dag zoveel sporters zien huilen na een wedstrijd. Schaatssters die huilden van pijn. Die huilden van verdriet, vermoeidheid of pure wanhoop. Of die huilden van blijdschap, omdat ze geen meter meer hoefden te schaatsen. Ik zag stoere mannen schreeuwen om hun moeder. Bij de winnende ploeg Okay Fashion & Jeans huilde alles en iedereen, want ze hadden gewonnen. Net als een paar dagen daarvoor op het ONK. Tranen van vreugde en opluchting biggelden samen over de wangen. Tubbergenaar Mart Bruggink kwam met een bebloede en kapotte kin als vijftiende binnen. Hij huilde niet, maar echt vrolijk oogde hij ook niet.

Reactie
Het allermooiste was de reactie van Elma de Vries. Ze vloekte een paar keer flink, maar vertelde vervolgens op bewonderenswaardige wijze hoe ze haar misschien wel mooiste overwinning ooit uit d’r handen liet glippen. Ze zocht de schuld niet bij een ander, ze verstopte zich niet achter de omstandigheden. Waar anderen vielen, was zij blijven staan. Nu viel zij. Op het verkeerde moment. Ze was die dag de beste, maar won niet. ‘Zo gaat dat in de sport’, vertelde ze. Er liepen rond haar geen mediamannetjes zenuwachtig rond, om haar zogenaamd ‘in bescherming te nemen’. Ze deed haar verhaal, draaide nergens om heen.

Lof
Een week eerder werd veldrijder Mathieu van der Poel geen wereldkampioen, nadat hij in een uur tijd vier lekke banden had gehad. Er was lof over zijn optreden bij de media na afloop. Daar kan Elma de Vries na de Alternatieve Elfstedentocht bij. Daar moet Elma de Vries bij. Laat iedere sporter, ongeacht welke tak van sport of discipline, na een nederlaag nog maar eens naar de reactie van Elma de Vries kijken. Ze verloor na bijna 200 kilometer schaatsen in de laatste meters de zege, maar won uiteindelijk veel meer. Oprechter en puurder kun je het niet krijgen.

Zo is ook sport.

Ralph Blijlevens

Blogs