Volledig scherm
Ralph Blijlevens © Carlo ter Ellen

Blog | Juichen voor een rake Twentse rechtse!

Op de Academie voor de Journalistiek werd het er bij wijze van spreken ingestampt: een journalist moet objectief en onafhankelijk zijn. Dat klinkt allemaal leuk en aardig en vooral ook heel lovenswaardig, totdat je er in de praktijk al snel achter komt dat objectiviteit een nobel streven is voor in de collegebanken.

In de praktijk is objectiviteit een rekbaar begrip en al helemaal in de regionale sportjournalistiek. Als journalist volg je de regionale toppers en is bijvoorbeeld een Tom Stamsnijder interessanter dan zijn Limburgse ploeggenoot Roy Curvers. Of krijgen de waterpoloërs van Het Ravijn meer aandacht dan hun concurrent Donk uit Gouda. Tot zo ver dus die objectiviteit.

Emotie
Sport is emotie en als sportjournalist zit je daar bovenop. Soms maak je zelfs deel uit van die emotie, bijvoorbeeld direct na afloop van een koers of wedstrijd. Nog voordat een sporter zijn lief heeft kunnen vertellen over de glorieuze overwinning, staan wij al voor z’n neus. Natuurlijk tik ik ook liever het succesverhaal op. Over die langverwachte zege, waar zo veel voor is gedaan en is afgezien. Na alle tegenslag eindelijk succes. Zoiets bijvoorbeeld. Het is een wereld van verschil of je bij een winnaar of troosteloze verliezer staat. Gooi d’r bij de eerste een muntje van 20 cent in en de verhalen blijven er vanzelf uitkomen. Terwijl die verliezer eigenlijk maar aan één ding denkt: hoe kom ik zo snel als mogelijk weg bij die gast met z’n schrijfblokje…

Mee in de polonaise?
Juichen voor een sporter? Mee in de polonaise na een onverwachte overwinning? Oh zeker, ze bestaan en af en toe zie ik ze wel eens. Collega’s die nog fanatieker en uitzinniger zijn dan de fans. Schaamteloos en zonder enige gene jubelen voor het winnende punt of allesbeslissende demarrage. Voor mezelf probeer ik altijd een grens te trekken tussen de euforie van een sporter en de eigen emoties. Het ene heeft niets met de ander te maken. Dat is echter niet altijd even makkelijk, om eerlijk te zijn. Hoe langer je een sporter volgt, des te meer weet je over die persoon, ken je zijn of haar achtergronden, historie en beweegredenen.

Müllenberg
Dat alles bij elkaar opgeteld maakt een bepaalde prestatie ook specialer of bijzonderder. Zoals de zege onlangs van Peter Müllenberg in de halve finale van het Olympisch kwalificatietoernooi. Peter Müllenberg is een bokser, afkomstig uit het Almelose De Riet. In de ring een killer, buiten de ring een buitengewoon aardige en sympathieke gast. Immer positief gestemd en altijd tijd voor een babbel. Eigenlijk in alles het tegenovergesteld van wat je van een bokser verwacht.

Droom
Hij had ooit een droom: Müllenberg wilde naar de Olympische Spelen van Londen, in 2012. Hij trainde hard, maar boksen was destijds houtje-touwtje in Nederland. Londen ging niet door, maar Müllenberg gaf niet op. Geleidelijk aan maakte hij naam in het internationale bokswereldje, mede dankzij twee zilveren medailles op twee EK’s. Müllenberg werd het boegbeeld van boksen in Nederland, maar bleef die aardige vent uit Almelo.

Jury
En toen was daar dus de halve finale van het Olympisch kwalificatietoernooi. Müllenberg was nog maar één zege verwijderd van een ticket naar Rio. Nu moest het gebeuren, maar in de dagen voorafgaande het gevecht wees bondscoach Hennie van Bemmel al voorzichtigjes naar een oude bokskwaal, die wel eens roet in het eten zou kunnen gooien: de jury. Boksen is immers een jurysport, met leden die beïnvloedbaar - kunnen - zijn. Als je weet dat Müllenberg in Turkije tegen de Turkse volksheld moet boksen, dan voel je de bui al hangen.

Inmiddels is bekend dat Müllenberg heeft gewonnen, in het hol van de leeuw. Wat de waterpoloërs en waterpolosters niet lukte, deed hij wel: winnen op het moment dat er gewonnen moest worden. Hij is er dus bij, straks in Rio. Als - voorlopig - enige Nederlandse bokser. Het is hem gegund en daar mogen we met z’n allen best trots op zijn. Als Peter Müllenberg op de Olympische Spelen een medaille scoort, dan ga ik ook juichen.

Ralph Blijlevens

Blogs