Volledig scherm
Ralph Blijlevens © Carlo ter Ellen

De leegte na het vertrek van Han Vaanhold

BlogHet vertrek van Han Vaanhold is een slechte zaak voor het Nederlandse wielrennen.

Een ploegleider van een wielerformatie heeft een belangrijke overeenkomst met een trainer van ieder willekeurig sportteam: ze komen en ze gaan. Maar het plotselinge afscheid van ploegleider Han Vaanhold van een van de betere Nederlandse continentale ploegen Destil-Piels is veel meer dan alleen het onverwachte einde van een lange en succesvolle periode van de Haaksbergenaar in het amateurwielrennen.

Vooropgesteld: waar twee vechten, hebben er twee schuld. Ook nog een feit: Han Vaanhold is niet de makkelijkste persoon. Als ploegleider is hij veeleisend, driftig, gepassioneerd, emotioneel, temperamentvol, vurig en nog meer van dit soort termen die zijn karaktereigenschappen beschrijven. Vaanhold vraagt – sorry: vroeg – veel van zijn renners, maar daar tegenover stond dat de Haaksbergenaar ook voor zijn coureurs door het vuur ging. Hij zorgde ervoor dat de randvoorwaarden altijd tiptop in orde waren, zodat de coureurs zich alleen maar op het wielrennen hoefden te richten. De fietsen, kleding en een aantrekkelijk (inter)nationaal koersprogramma; liet dat maar aan Vaanhold over.

Bullebak

Toen ik bij de sportredactie van deze krant begon, gingen de verhalen in het rond over de bullebak Vaanhold, die in de koers flink tekeer kon gaan tegen zijn renners als er niet werd gereden zoals hij dat voor ogen had. Om te checken of Vaanhold echt zo’n hork was, heb ik ooit tijdens een koers naast hem in de ploegleiderswagen gezeten. Het was een bijzondere dag, kan ik u vertellen.

Ik zal hier geen namen en andere feitelijke data benoemen, maar Vaanhold schoot die dag inderdaad nogal uit zijn slof. Een renner van hem had de grootste moeite om in de finale zijn plek in de kopgroep te behouden. Het parcours ging licht omhoog. De renner zwalkte van links naar rechts over weg en kreeg met de grootste moeite de trappers rond. Achter hem hing Vaanhold half uit de auto, schreeuwend dat de renner in het zadel moest blijven zitten. ‘Niet lossen! Fietsen!’ Op gegeven moment kreeg ik het nog met zijn pupil te doen. Helemaal toen die te horen kreeg dat hij zijn ploeggenoten, aldus Vaanhold, in de steek liet door te lossen uit de kopgroep. ‘Hebben ze daar de hele dag hun kloten voor jou d’r afgedraaid?!’ Vaanhold ging over de rooie, maar besprak wel na afloop rustig de koers met de hoofdpersoon. Hoe Vaanhold ook kon uithalen, de renners liepen met hem weg. 

Bolletjestrui

Afgelopen week werd duidelijk dat Vaanhold en algemeen manager Steven Rooks niet meer met elkaar door een deur konden. Het gevolg is dat de Haaksbergenaar, net als de rest van het begeleidende personeel, is opgestapt en inmiddels al is vervangen. Net zo makkelijk. Het grote verschil tussen Vaanhold en Rooks is dat laatstgenoemde een oud-profrenner is, de Amstel Gold Race en Luik-Bastenaken-Luik heeft gewonnen en in 1988 de Touretappe naar Alpe d’Huez op zijn naam schreef. Hij werd tweede in het eindklassement, na Pedro Delgado, maar nam wel de bolletjestrui mee naar huis.

28 jaar later maakt zijn naam nog steeds meer los bij bedrijven en geldt Rooks als een goed uithangbord voor een wielerteam. Daar kan Vaanhold, ondanks het opleiden van diverse coureurs tot profrenner, niet tegenop. Maar een goede naam als renner uit de historie is geen garantie om dat ook als algemeen manager te zijn. Volgens ingewijden was Rooks geen succes als sportief manager van de Nederlandse vrouwenploeg Dolmans-Boels. En volgens Vaanhold maakte het bestuur van Destil-Piels er onder de leiding van Rooks ‘een grote puinhoop’ van. De toekomst zal uitwijzen of Vaanhold daarin gelijk heeft.

Droom

Los daarvan kent deze zaak alleen maar verliezers. Rooks, omdat openlijk getwijfeld wordt aan zijn kwaliteiten. Vaanhold, omdat een meer dan deskundig ploegleider die functie niet meer kan uitoefenen. De belangrijkste slachtoffers zijn de wielrenners, die onder de hoede van Vaanhold, hoopten dit jaar een profcontract te veroveren. Om die droom te verwezenlijken hadden ze bewust voor Vaanhold en diens wielerploeg gekozen. Omdat Vaanhold heeft bewezen renners beter te maken. Vraag het Bram Tankink. Vraag het Joost Posthuma. Vraag het Robert Gesink. Vraag het Maurits Lammertink. En zo kunnen we nog wel even doorgaan. Die man is nu niet meer in koers en dat is doodzonde. 

Blogs