Volledig scherm
Andre Manuel. © Koen Verheijden

André Manuel hef d’r donders zin an

recensieHij sart en hij tart, de grappen daveren in ongekend hoog tempo de zaal in, niemand ontkomt. In Dreejklezoew is André Manuel in topvorm.

In een recent interview zei Paul de Leeuw dat grof niet meer werkt. Mogelijk niet op televisie, maar in het theater zeker nog. Voorwaarde is wel dat die grofheid gelardeerd wordt met daverende humor. Geen grotere meester in dit genre dan André Manuel. Zijn nieuwe voorstelling, Dreejklezoew, zijn zestiende in bijna dertig jaar, is ongemeen goed. De volgende dag loop je nog de hele tijd te grinniken.

Dreejklezoew. Nee, het woord is niet gevormd uit de beginletters van een zin, maar de naam van ‘een kutclown’ die een zevendaagse reis door Europa maakt om te zien of het echt zo erg is gesteld met het Avondland. Het is André Manuel, dus is het vele malen erger dan gevreesd.

Het begint al meteen in Koblenz, waar hij een topontmoeting heeft met een Duitser ‘die eigenlijk veel te dik is om een neonazi te zijn’. Onnavolgbaar is een understatement bij het gesprek tussen deze Duitser en de clown. De gretigheid waarmee Manuel een tirade afsteekt in een mix van Duits, Nederlands en wat hem verder aan talen ten dienste staat levert een cartooneske scène op. Als hij deze even moet onderbreken om adem te halen en het applaus uit de zaal klatert, springt hij op, roept ‘ICH BIN NOCH NICHT FERTIG, JA!’, en tiert zo weer verder.

Quote

Onnavolg­baar is een understate­ment bij de razende humor van de Diepenheim­se cabaretier

Op z’n Twents: André Manuel hef d’r donders zin an. Met een duivelse blik tart hij de zaal. Hij voelt zich nergens beter thuis dan op een podium. Hier kan hij alles zeggen. Bijvoorbeeld ook dat hij van zijn vrouw houdt. Zal hij thuis nooit doen, zegt hij. ,,Anders wil ze meteen een nieuw bankstel.”

Oneindig de rij der hotemetoten die slachtoffer worden van zijn vileine observaties. Met Thierry Baudet, Sybrand Buma en Heleen van Royen voorop. En de moslims en de christenen natuurlijk. Ook weet hij waar de darmproblemen van Máxima door zijn veroorzaakt en wat er is gebeurd met het maagdenvlies van Ilse de Lange.

Op driekwart van de voorstelling, rond het moment dat het publiek denkt zeker te weten dat de reis door Europa maar bijzaak is, een soort steiger gebouwd van panlatten om de tirades en grappen nog enigszins bij elkaar te houden, blijkt Dreejklezoew geraffineerd in elkaar te zitten. Knap gedaan.

Prachtige liedjes speelt hij ook. Voor het definitieve en ultieme Twentse liefdeslied is qua lengte geen dubbel-elpee nodig, maar de top van de download top 10 moet haalbaar zijn.

Helemaal geen kritiek? Te vaak klaagt en sart hij dat zijn zalen niet vol zitten. Dat kennen we uit eerdere voorstellingen. Niet de leukste running gag. Dat gezegd zijnde: er zijn nog een paar plaatsen voor vanavond. Wat beslist een schande mag heten. En een buitenkansje voor luiaards. Lui, daar zingt hij ook een mooi liedje over. Ergens typeert hij zelf zijn werk als ‘goudeerlijke onbenulligheid’. Zo is het. Dreejklezoew is weergaloos.

André Manuel: Dreejklezoew.
Te zien: vanavond Enschede, De Kleine Willem, 20.30 uur.. Speellijst: bunkertheaterzaken.nl