Volledig scherm
Journalisten Joost Dijkgraaf (links) en Martin Ruesink (rechts) oog in oog met elkaar voor dubbelblog. © Lars Smook

Battle: Is kinderpostzegels verkopen wel of geen wedstrijd?

ENSCHEDE - Een vernieuwde opzet met meer wedstrijdelementen, dat moet Stichting Kinderpostzegels aan een hogere verkoop helpen. Een aantal basisscholen in Twente gaat het te ver en doet niet mee. Want: moet kinderpostzegels een wedstrijd zijn? Of kan het juist geen kwaad kinderen wat prestatiedrang bij te brengen? 

poll

Battle: in welke blog kunt u zich het meest vinden?

  • Martin Ruesink (VOOR) (12%)
  • Joost Dijkgraaf (TEGEN) (88%)
228 stemmen

Twee verslaggevers van deze krant gaan wel de wedstrijd met elkaar aan. Wie heeft er een punt? Lees & oordeel zelf en stem op de poll.

VOOR (Martin) : Een prachtig moment van roem
Ik was tien jaar oud en rook mijn moment van roem. Ik hobbelde al best aardig mee bij de mini’s van de plaatselijke basketbalclub. Ouders langs de kant waren een schaars verschijnsel, de coach was zelden opgefokt en scheidsrechters floten niet voor elk akkefietje.

Een sfeertje dus dat niet echt competitief kan worden genoemd. Dat veranderde begin november. De coach kwam met een enorme tas de kleedkamer binnen, haalde er stapels vol goedkope kerstkaarten uit en sommeerde ons er allemaal tien pakjes van te verkopen. Op z’n minst.

De helft van de groep ontstak in hoongelach, woede en rebellie. Wat dacht die voorzitter wel? Betaalden hun ouders al niet voldoende contributie? Hadden ze ook getekend voor verplichte werkzaamheden van hun kroost om de clubkas bij te spekken?

De andere helft, al dan niet toevallig allemaal klasgenootjes van de protestants-christelijke basisschool, nam de pakjes zonder gemopper aan. We maakten er zelfs een sport van wie de meeste zou verkopen.

Ik had nog nooit iets verkocht en had geen groot netwerk. Tijd en loopvermogen werden mijn wapens. Heb zo menig plaatsgenoot in ochtendjas de deur zien openen. Té verbouwereerd om nee te kunnen zeggen tegen de meest afschuwelijk vormgegeven kerstkaarten aller tijden. Kromme druipkaarsen en verpieterde takjes hulst.

Precies 21 pakjes heb ik verkocht, het clubrecord. Nooit zoveel complimenten van de coach gehad. Tot ik hem trots vertelde dat ik zelfs de burgemeester een pakje had weten aan te smeren. De coach trok lijkbleek weg: ,,Maar we hebben helemaal geen vergunning voor deze actie aangevraagd…”

Oh, wat doen we anno 2017 de kindertjes toch aan door ze te pushen zoveel mogelijk Kinderzegels te verkopen. Trek direct bij Veilig Thuis, de Kinderombudsvrouw en het Europees Hof van de Rechten van de Mens aan de bel! En ontneem ze zo de mogelijkheid nog decennia na te genieten van hun eigen succesje.

Volledig scherm
Bekend beeld: met de map kinderpostzegels langs de deur. © Dirkjan Gjeltema

TEGEN (Joost): Totaal verkeerde boodschap
Als ik als kind één ding in me had, was het wel prestatiedrang. Werkelijk voor alles bedachten mijn broertje en ik een competitie-element, soms tot ergernis van onze ouders. "Moet er nu áltijd een wedstrijd van worden gemaakt?", riep mijn vader dan. Ja dus.

Toch stuit dit kinderpostzegel-nieuws me tegen de borst. En ben ik faliekant tegen het opvoeren van de regels (en daarmee de druk) op kinderen om postzegels te slijten langs de deuren.

Een wedstrijdje moet namelijk uit kinderen zelf komen, niet uit een brief vol spelregels. Dat veel Twentse scholen besluiten dat die inmenging te ver gaat, zegt veel. Het gaat de Stichting Kinderpostzegels namelijk niet om dat leuke wedstrijdje in een klas, maar om 'winstmaximalisatie'. Zoveel mogelijk postzegels slijten: verkopen, verkopen, verkopen.

Ik weet niet of het nog zo is, maar vroeger verkochten wij Afrikaantjes (bloemen) en haalden we buitenlands restgeld op langs de deuren. Dat was een eerste kennismaking met laten we zeggen de Hollandse handelsgeest. Je leerde verkopen, een praatje maken met een onbekende en je belangeloos inzetten voor een goed doel. En misschien belangrijker: het was leuk om te doen en niemand verwachtte iets van je. Je ging de buurt rond omdat je dat graag wilde en nergens anders voor.

Later bij de voetbal veranderde dat al met de Grote Clubactie. Daar werd doodleuk gemeld dat je verplicht was om een minimaal aantal loten te verkopen. Zo leuk was die actie opeens niet meer. Hoewel de Stichting Kinderpostzegels ongetwijfeld zal zeggen dat niets hoeft, is de onderliggende boodschap van die brief gewoon verkeerd.

Helemaal richting kinderen. Onze volwassen maatschappij staat al volledig in het teken van bedrijfsoptimalisatie, winstmarges, hedgefondsen en meer van die onzin. Groei lijkt een verplichting geworden, de beste zijn een must. Laat kinderen alsjeblieft lekker van die onbezorgde tijd genieten en kind zijn. En blijven.