Volledig scherm
PREMIUM
De bewoners van Big Brother: achter v.l.n.r: Ruud, Willem en Bart, voor: Maurice en Karin. © ANP

‘Big Brother was de voorloper van Facebook’

Het is maandag exact twintig jaar geleden dat Big Brother op de buis verscheen. John de Mols ‘stiekem gluren’ -programma ging de hele wereld over, veranderde volgens makers en kenners niet alleen het tv-landschap. ‘Het was eigenlijk de voorloper van Facebook.’

Najaar 1998. Paniek op het kantoor bij John de Mol. ‘Het ís er al! Wat wij hebben bedacht, ís er al’, hoort de mediamagnaat die ochtend van een medewerker. ‘Er is een film, The Truman Show’. John de Mol zegt al zijn afspraken voor die dag af, roept zijn Big Brother-team bij elkaar en gaat de film – met Jim Carrey die niet doorheeft dat hij vanaf zijn geboorte door tv-camera’s wordt gevolgd – bekijken.

,,Het is een gerucht”, roept Maarten Reesink, televisiewetenschapper aan de Universiteit van Amsterdam. Of het waar is of niet, het maakt niet uit, stelt hij. ,,The Truman Show bleek anders, heel erg uitvergroot. Maar het liet wel zien waar iedereen op dat moment mee bezig was. Reality-tv was in opkomst. Dan heb ik het over bewakingsbeelden en emotietelevisie, zoals Het Spijt Me, Love Letters en All You Need Is Love. Ineens stond Robert ten Brink bij je voor de deur.”

  1. Beau krijgt geen toestemming voor AZC Inside: ‘Belachelijk’

    Beau krijgt geen toestem­ming voor AZC Inside: ‘Belache­lijk’

    Beau van Erven Dorens (48) keert morgenavond terug met een nieuwe maatschappelijk geëngageerd programma, De Sleutel bij RTL4. Daarin volgt hij vijf daklozen, verdeeld over heel Nederland. ,,Dat gaat nog altijd verder dan televisie maken. Hier kun je met enige hulp al zó veel bereiken. Vergis je niet, het daklozenprobleem in Nederland wordt alleen maar groter”, aldus de presentator die elke avond te zien is met zijn talkshow Beau.
  2. Visuele krachttoer trekt onbegrijpelijk script Bowie-musical recht
    PREMIUM

    Visuele krachttoer trekt onbegrijpe­lijk script Bo­wie-musical recht

    Natuurlijk, de geest van David Bowie zweeft door de zaal. Daarvoor is de grote portretfoto die na de slotscène van Lazarus wordt getoond, niet nodig. De musical eindigt met zijn meest iconische lied Heroes en begint met de song waarin hij – toentertijd nog door vrijwel niemand begrepen – zijn naderende afscheid van de aarde aankondigt. Het is het titelnummer van de voorstelling met als opening de kippenvelregel: Look up here, I’m in heaven.