Theo Hakkert
Volledig scherm
PREMIUM
Theo Hakkert © Carlo ter Ellen - DTCT

Milieueiland? Was het maar een eiland

‘Waar moet dat heen, hoe zal dat gaan, waar komt die rotzooi toch vandaan?’ Barend Servet vroeg het zich zingend af in 1973, toen we nog met dertien miljoen mensen waren. Sindsdien is de afvalberg alleen maar hoger geworden. Het is een afvalhimalaya.

Het ligt inmiddels overal. Vorige week die piano in Hengelo, maar het is elke dag raak. Als het geen drugsafval is in een bosperceel of droge boerensloot, dan wel gewoon grof afval bij een milieueiland, wat helemaal geen eiland is, maar een stel ondergrondse containers bij een winkelcentrum of supermarkt in het centrum of wijken. Was het maar een eiland. Als je er eerst naar toe moest roeien om je kaduke koelkast te dumpen keek je wel drie keer uit.

  1. De minister komt en meteen is de droogte in Twente voorbij
    PREMIUM
    column

    De minister komt en meteen is de droogte in Twente voorbij

    “Besproei niet de hele dag het gazon en bestraat niet de hele voortuin. Uiteindelijk wordt iedereen treurig van een mooie oude boom die afsterft door de droogte.” Zelden is een minister zo te betrappen op poëzie. Cora van Nieuwenhuizen zei het beeldend bij een bezoek aan Hezingen. Ze kwam er om de droogte te bestrijden. Alleen valt droogte helaas niet te bestrijden met poëzie. Eigenlijk is er maar één oplossing. Wat denkt u? Regen? Fout! Het is geld.