Volledig scherm
Foto ter illustratie. © Shutterstock

Zij namen zelf ontslag en dat was hun beste beslissing in tijden

Je moet het maar durven: je baan opzeggen zonder precies te weten wat daarna komt. Onverstandig of de beste keuze ooit? Drie mensen kijken terug op hun vrijwillig ontslag.

Lia Versteeg (62) uit Harmelen raakte overspannen en nam ontslag op haar 50ste

,,Ik heb 29 jaar gewerkt met mensen met een niet-aangeboren hersenletsel. Eerst als activiteitenbegeleidster, uiteindelijk als interim regiomanager. Ik dreef steeds verder weg van wat ik leuk vond: met cliënten werken. De zorg werd uitgekleed, tegelijkertijd mocht je geen propje meer oprapen zonder dat te noteren. In 2008 raakte ik overspannen. Drie keer probeerde ik terug te gaan, telkens knapte ik na een paar uur af. Mijn man zei: ‘Als dit werk je ziek maakt, moet je stoppen.’ Met zijn salaris konden we het redden. Toch was ik bang: wie zit er te wachten op een 50-jarige? En wat wil ik dan?’’

Quote

Mijn man zei: ‘Als dit werk je ziek maakt, moet je stoppen.’

,,Nog voor mijn ontslag officieel was ingediend, zag ik een piepkleine advertentie voor een coördinator bij een vestiging van woonwerkgroep Emmaus. Tot mijn verbazing werd ik uitgenodigd. En voor de tweede ronde. Dat geeft de burger moed, al kreeg ik de baan niet. Twee dagen later belden ze opnieuw: er kwam een functie vrij in De Bilt. Het betaalt minder dan de zorg en het is veel meer werk, maar ik heb nog nooit zo’n leuke baan gehad. Leiding geven was ik gewend, daarnaast leerde ik veel. Van spullen taxeren tot werken met daklozen.’’

Revalideren

Zes jaar geleden nam ik met veel verdriet weer ontslag om mijn man te verzorgen. Hij is jong dementerend. We hebben nog veel samen gefietst en genoten. Sinds twee jaar woont hij in een tehuis. Zelf ben ik aan het revalideren: kanker overviel me vorig jaar. Ik schenk twee uurtjes per week koffie bij Emmaus Haarzuilens. Ik pluk de dag.’’

Volledig scherm
Lia Versteeg nam ontslag op haar 50ste. © Privé-archief

(De tekst gaat verder onder de foto.)

Bert Strijker (33) uit Leiden nam twee keer in een jaar ontslag.

,,Ik werkte bijna tien jaar bij museum Corpus ‘reis door de mens’: begonnen als stagiair en doorgegroeid tot operationeel manager. Het werk was nog heel leuk maar ik wilde iets groters. Ik dacht mijn nieuwe uitdaging te hebben gevonden bij de Jaarbeurs Utrecht. De afdeling was in verandering, ik kon alles naar mijn hand zetten. Een week na de overstap merkte ik dat die situatie niet paste bij mij op dat moment. In overleg met m’n leidinggevende deden we aanpassingen. Na zes weken besloot ik toch te stoppen. Ze reageerden verrast en boden me nog een andere functie aan. Maar ik was zo blij: stoppen was de goede keuze. Nu kon ik uitzoeken wat ik wél wilde.’’

Quote

Een week na de overstap merkte ik dat die situatie niet paste bij mij op dat moment

Via via vond ik een coach. Ik sprak met mezelf af: twee dagen per week coachwerk, drie dagen vrij en na twee maanden solliciteren. Die periode bevestigde wat ik al wist, waarom en hoe dat te bereiken. Ik maakte een lijst met criteria voor een nieuwe baan. Elke maand kon ik er eentje laten vallen tot ik weer een baan zou vinden. De twee maanden waren nog niet om toen ik de vacature zag bij Walibi voor Assistent Manager Rides. M’n coach lachte me vierkant uit, bovenaan mijn lijstje stond namelijk ‘fietsend naar werk’. Toch besloot ik te solliciteren. 

De sfeer hier is zo cool. Grotere schaal, een grotere uitdaging. Uiteindelijk word ik directeur van Disney. Daar moet Disney alleen nog achter komen.’’

(De tekst gaat verder onder de foto.)

Volledig scherm
Na zes weken nam Bert Strijker weer ontslag bij zijn nieuwe werkgever. © Privé archief

Liza Sie (30) uit Den Haag was journalist, verhuisde naar Bali en terug, en is nu tattoo-artiest.

,,Na de kunstacademie ging ik journalistiek studeren. Ik wilde sportjournalist worden en werd aangenomen bij de Nederlandse Ski Vereniging: een perfecte match. Na drie jaar begon ik creativiteit te missen, mijn eigen flair. Tegelijkertijd verhuisde mijn werk naar Utrecht. Een maand later nam ik ontslag. Ik begon als freelance schrijver en grafisch ontwerper waarbij ik meer creatieve vrijheid kreeg, maar toen een vriendin voorstelde om vier maanden haar nieuwe hotel in Indonesië te managen dacht ik: why not?

Quote

Na drie jaar begon ik creativi­teit te missen, mijn eigen flair. Tegelijker­tijd verhuisde mijn werk naar Utrecht. Een maand later nam ik ontslag.

Ik begon daar weer veel te tekenen. Ik zette mijn schetsen vaak op Instagram en een vriend wilde er een kopen voor zijn nieuwe tatoeage. Twee vriendinnen vroegen ook om ontwerpen. De tattoos waar ze mee terugkwamen waren nét anders dan ik me had voorgesteld. Dikkere lijnen, andere schaduw. ‘Waarom ga je het niet zelf doen?’ vroegen ze.

Ik zat er al jaren mee in mijn hoofd, durfde het alleen nooit. Voor Bali had ik wel gemaild naar The Tattoo Garden, een Haagse shop. Eenmaal terug besloot ik er vol voor te gaan. Dit is niet een baan die op LinkedIn voorbij komt: je moet een leermeester vinden om het ambacht te leren. Ik begon met een onbetaalde baan: meerdere dagen per week in de shop helpen, continu tekenen en meekijken. Je moet jezelf bewijzen. Inmiddels ben ik tattoo-artiest. Dit had ik zoveel eerder moeten doen. Het grootste compliment is dat iemand mijn ontwerp permanent draagt.’’

Volledig scherm
Liza Sie was journalist maar nam ontslag. Ze besloot tattoo-artiest te worden. © Privé-archief

Denk je erover na om ontslag te nemen? Stel jezelf eerst nog even deze vragen, zegt coach Charlotte van 't Wout:

Lees de beste artikelen op het gebied van werk en carrière via onze wekelijkse nieuwsbrief

  1. Hoe je goedbedoelde hulp als vrijwilliger in het buitenland helemaal verkeerd kan vallen
    PREMIUM

    Hoe je goedbedoel­de hulp als vrijwilli­ger in het buitenland helemaal verkeerd kan vallen

    Zoek je een werkavontuur als vrijwilliger in een ver land? Let dan op of je goedbedoelde hulp ook zo overkomt bij de mensen daar, waarschuwen deskundigen Yolande van Wijk en Judith van de Kamp. Denk bijvoorbeeld aan het ‘weeshuistoerisme’, waar de constante stroom aan arriverende en vertrekkende vrijwilligers de hechtingsproblemen van wezen lijkt te verergeren. Hoe kies je als leek een goede organisatie?