Ex-vluchteling Mevan ontmoet na 24 jaar de man die haar een rood kinderfietsje gaf in Zwolle

VideoToen Mevan Babakar (29) op het vliegtuig stapte naar Irak voor een zoektocht naar haar roots en in het spoor van de vluchtroute van haar ouders, had ze nooit verwacht dat ze in zo’n achtbaan terecht zou komen. Vandaag kon ze de man die haar in het Asiel Opvang Centrum in Zwolle in de jaren negentig een rood fietsje cadeau deed, in de ogen kijken.

In een opwelling besloot Babakar in Zwolle een tweet te plaatsen in een laatste poging de Zwolse hulpverlener die in de jaren negentig in het AOC in Zwolle te vinden. De man de haar als afscheidscadeau een rode fiets gaf. Het mooiste cadeau dat ze als vijfjarige vluchteling kon krijgen. Dinsdagavond kon ze hem, dankzij Zwollenaar Arjen van der Zee die ooit met hem had samengewerkt, ontmoeten.

Lach

Met een lach en een warme omhelzing benadrukten Mevan en Van Dijk hun ontmoeting, net over de grens met Duitsland, waar hij nu woont. ,,Jij bent Mevan”, lacht Van Dijk, die de deur wijd open zet voor Mevan. En vanaf dat moment is het een feest van herkenning. Exact dezelfde serie foto’s die Mevans moeder in een album had geplakt, heeft Van Dijk opgeduikeld uit zijn eigen archief. ,,Wat hebben wij nog vaak aan jou en je moeder gedacht”, vertelt hij. Met heel veel voormalige vluchtelingen heeft hij nog contact. ,,Maar jullie waren ineens verdwenen, niemand wist waarheen.”

Volledig scherm
Egbert van Dijk en Mevan Babakar ontmoeten elkaar na 24 jaar weer. © Arjen van der Zee

De rode fiets was hij vergeten, maar nu Mevan ermee kwam weet hij wel weer waar die vandaan moeten zijn gekomen. Fietsenhandelaar Koos in Balkbrug leverde wel vaker fietsen voor Van Dijks vluchtelingen. Verbaasd is hij dat ze die fiets zich zo goed herinnerde. En ook over de massale belangstelling voor dit verhaal. ,,Zo bijzonder is het toch niet dat ik iets aardigs deed voor hen. Dat is toch heel normaal?” Dat zoveel mensen geraakt zijn door dit verhaal, vindt hij toch wel mooi. 

Koerdische cultuur

Na een korte periode in Nederland verhuisde de jonge Mevan naar Engeland. ,,Toen ik opgroeide in Londen had ik niet echt iets met mijn Koerdische achtergrond of de Koerdische cultuur. Er zaten wat facetten aan die me niet zo bevielen. Homofobie en vrouwenhaat. Daar wilde ik niet bij horen. Bovendien voelde ik me gewoon Brits.”

,,Totdat ik ouder werd en ik ook Koerdische vrouwen leerde kennen die juist een aantal andere facetten van die cultuur hadden omarmd en niet de lelijke delen. Ik had me nooit gerealiseerd dat dat ook kon. Ik dacht altijd dat je of helemaal Brits moest zijn, of helemaal Koerdisch.”