Volledig scherm
Archiefbeeld ter illustratie © ANP

Politie raakt gevoelige snaar met verhaal over dodelijk ongeluk in Zwolle: ‘Dit komt keihard binnen’

Een aangrijpend verhaal van twee agenten van de politie Zwolle op social media heeft voor veel ontroering gezorgd. De agenten vertellen hoe na een dodelijk ongeval op een bouwplaats de vrouw en het jonge kind van het slachtoffer worden opvangen. ‘Dit komt keihard binnen.’

‘Het is vrijdag…. Nog ‘even’ een vroege dienst werken en dan hebben we heerlijk weekend’, begint het verhaal van agenten Marjolein en Rob. ‘De zon schijnt en we hebben zin in onze dienst. Dat we anders het weekend in gaan dan we voor ogen hadden wisten we op dat moment nog niet, maar goed dat weten we nooit met ons werk.’

Ze vertellen over een melding van een ongeval op een bouwterrein in Zwolle. Er zijn appartementen in aanbouw. ‘Het ziet er niet goed uit’, horen de agenten van een collega bij de meldkamer. Als ze aankomen, ligt er een man op de grond. Hij is niet aanspreekbaar en hapt naar adem, zogenoemd gaspen. Een ambulance is al ter plaatse en een verpleegkundige bekommert zich om de man.

‘Laat het niet waar zijn’

Terwijl de agenten hulp verlenen, onder meer aan twee vrienden van het slachtoffer, horen ze plotseling een ijzingwekkend gil. ‘We hoorden een vrouwenstem roepen: ‘Nee! Oh nee! Laat het niet waar zijn’. We zien een huilende vrouw met een kind aan haar hand onze kant op rennen.’ Het blijkt de vrouw van het slachtoffer.

Quote

Misschien hoort hij mijn stem nog!

Vrouw van het slachtoffer

De agenten schakelen razendsnel. ‘,,Weg met dat kind!”, schreeuwt mijn collega richting de vrouw. Het zijn de eerste woorden die in hem op komen, erg vriendelijk zijn ze niet, maar de boodschap komt gelukkig heel duidelijk over. De vrouw lijkt even te resetten, ze stopt met rennen en kijkt achterom. Een omstander ziet het gebeuren en buigt door haar knieën met haar armen open. ,,Kom maar!” zegt ze. We zien het kind naar de omstander lopen.’ De vrouw wil vervolgens naar haar man toe. ,,Misschien hoort hij mijn stem nog!’’

Emoties in het ziekenhuis

Als de ambulance met het slachtoffer en zijn vrouw naar het ziekenhuis is vertrokken en iemand zich om het kind heeft ontfermd, gaan Marjolein en Rob ook naar het ziekenhuis. Ze nemen de twee vrienden van de man mee. 

Quote

De emoties van de familie gaan door merg en been

Politieagenten Marjolein en Rob

Aangekomen in de familiekamer voelen de agenten de spanning en emoties. ‘We kijken elkaar aan en weten niet wat te zeggen. Na een half uur wordt er ineens op de deur geklopt. Een arts komt binnenlopen en de spanning stijgt. Wat gaat hij vertellen? Het enige wat we horen is dat het slachtoffer het niet gaat redden… De emoties van de familie gaan door merg en been, ook wij zijn geraakt door dit slechtst denkbare nieuws.’

Nooit vergeten

De agenten gaan na hun dienst naar huis toe. ‘Eerst nog even mijn dochter ophalen bij mijn ouders’, schrijft een van hen. ‘Als ik daar aankom zie ik haar al voor het raam staan en loop naar binnen. Mijn moeder vraagt hoe mijn dienst is geweest en ik begin te vertellen. Dan vertelt mijn moeder mij dat mijn zus daar komt te wonen. Iedere keer als ik naar mijn zus ga, gaat mijn gedachte nog even terug naar de man en zijn gezin.’

Het incident dateert van zo'n acht jaar geleden, maar desondanks worden lezers erg geraakt door het verhaal. Tussen de ruim 150 reacties staan veel emotionele berichten. ‘Wat een heftig verhaal’ en ‘diep respect voor hulpverleners’ valt onder de Facebook-post te lezen. Ook bekenden van het slachtoffer reageren: ‘Komt keihard weer binnen.... we zullen hem nooit vergeten!’